Writing, Is? Fun!

This was written back in 2004. It was published in a short story collection called Vaanavil Koottam.

கர்வம்
----------
இரா.இராà®®ையா

"திà®°ுநாவுக்கரசரை மன்னன் சுண்ணாà®®்புக் காளவாயில்
தூக்கிப் போட்ட போது அவர் 'à®®ாசில் வீணையுà®®் à®®ாலை மதியமுà®®்'",
என்à®±ு அந்தப் பெண் à®°ாகம் போட்டுப் பாடுவதை நான் வெà®±ுப்புடன்
கேட்டுக் கொண்டிà®°ுந்தேன்.
இரவு எட்டரை மணிக்கு 'நீà®™்கள் கேட்ட பாடல்' கேட்கத்
தயாà®°ாக வந்து à®°ிà®®ோட்டைக் கையில் எடுத்த போது இந்தப் பெண்
வீட்டுக்குள் வந்தது. அப்பொà®´ுதே எனக்குத் தெà®°ியுà®®்.. தலைவலி
தொடங்கி விட்டது.
ஒவ்வொà®°ு வருடமுà®®் ஆகஸ்ட், செப்டம்பர் à®®ாதங்களில்
பள்ளிக் கூடங்கள் நிà®±ையப் பேச்சுப் போட்டிகள் நடத்துகின்றன. எங்கள்
வீட்டுக்குப் பின்னால் உள்ள பள்ளியில் திà®°ுநாவுக்கரசர் என்னுà®®் அப்பர்
பெà®°ுà®®ானைப் பற்à®±ி ஒவ்வொà®°ு வருடமுà®®் பேச்சுப் போட்டி நடக்கிறது.
ஒவ்வொà®°ு வருடமுà®®் என் மனைவியிடம் பள்ளி à®®ாணவிகள் யாà®°ாவது
வருவாà®°்கள். à®®ுக்கால் வாசி அந்த à®®ாணவிகளின் தாய்à®®ாà®°்கள் அவர்களைத்
தரதரவென்à®±ு இழுத்து வருவாà®°்கள். அந்த à®®ாணவிகள் யாà®°ுக்குà®®் பேச்சுப்
போட்டியில் பெயர் பெà®± வேண்டுà®®் என்à®± ஆசை இருப்பதாகத் தெà®°ியவில்லை.
பெயரைக் கேட்டால் கூடத் தொண்டைக்குள் à®®ுணுà®®ுணுக்குà®®். à®…à®®்à®®ா பின்னால்
ஒளிந்து கொண்டு வருà®®் இந்த à®®ாணவிகளை அவர்கள் தாய்à®®ாà®°்கள் à®…à®±ிà®®ுகம்
செய்விப்பதே எனக்குச் சிà®°ிப்பு வருà®®்.
"நல்லா பேசுவா..கொஞ்சம் டிà®°ெயினிà®™் மட்டுà®®் இருந்தா."
"உம் பெயர் என்னம்à®®ா?" என்à®±ு கேட்பாள் என் மனைவி.
அந்தப் பெண் சுà®®்à®®ா இருக்குà®®்.
"பேà®°ு என்னன்னு கேக்குà®±ாà®™்கள்ள..சொல்லேன்" என்à®±ு அந்தத்
தாய் கண்ணை உருட்டிப் பல்லைக் கடித்தவாà®±ே சொல்வாள்.
"சுவாதி" என்à®±ு அந்தப் பெண் à®®ுனகுà®®்.
நானாக இருந்தால் 'நீச்சல் போட்டி, ஓட்டப் பந்தயம் வேà®±ு
எதுவுà®®் இல்லையா?' என்à®±ு கேட்டிà®°ுப்பேன். ஆனால் என் மனைவியோ
புன்னகை à®®ாà®±ாமல் பேசுவாள். சில நாட்கள் சென்à®± பிறகு அந்தப் பெண்
கையை ஆட்டிக் காலை ஆட்டி à®’à®°ு சிà®±ு நடனமே ஆடிப் பேசுà®®்படிச்
செய்து விடுவாள்.
திà®°ுநாவுக்கரசரின் வாà®´்க்கையில் ஒவ்வொà®°ு சுவை à®®ிகு
திà®°ுப்பமுà®®் எனக்கு இப்போது மனப்பாடம். சில சமயங்களில் இந்தப்
பேச்சுப் போட்டிகளில் நானே கலந்து கொண்டு வெà®±்à®±ி பெறலாà®®்
என்à®±ு தோன்à®±ுà®®்.
நான் சற்à®±ு அந்தப் பெண்ணின் நடவடிக்கைகளில் கவனம்
செலுத்த à®®ுயற்சி செய்தேன்.
ஒன்பதாà®®் வகுப்புப் படிக்குà®®் à®®ாணவி அவள். அவள்
கண்களில் கூச்சம் தெà®°ிந்தது. நான் கவனிப்பதைப் பாà®°்த்து இன்னுà®®்
சிà®±ிது கூச்சப்பட்டாள். அவள் குரல் கீச், à®®ூச்சென்à®±ு இருந்தது. சிà®±ிது
நேà®°à®®் கேட்டால் தலை வலித்தது. என்னத்தைப் பேசி ஜெயிக்கப்
போகிறதோ.
எனக்கு என் மனைவி à®®ேல் சிà®±ிது இரக்கம் வந்தது.
அப்பரையுà®®் தேவாரத்தையுà®®் சுந்தரமூà®°்த்திப் பெà®°ுà®®ானையுà®®் பற்à®±ி
இவளுக்கு என்ன தெà®°ியுà®®். எட்டாà®®் வகுப்புக்கு à®®ேல் படிக்கவில்லை.
அவள் எழுதுà®®் பேச்சுக்கள் எப்படித் தான் பரிசு பெà®±ுகின்றனவோ.
அவளது தமிà®´் சிà®±ிது கொச்சையாக இருந்தது. அவளின் à®®ொத்தத்
தமிà®´à®±ிவுà®®் சாண்டில்யன் மற்à®±ுà®®் லஷ்à®®ியின் நாவல்களை நிà®±ையப்
படித்ததன் விளைவு தான் என்பது என் அபிப்à®°ாயம்.
இதையெல்லாà®®் பற்à®±ி இந்தப் பேச்சுப் போட்டிகளில்
நீதிபதிகள் கவலைப்பட்ட à®®ாதிà®°ி தெà®°ியவில்லை. à®®ீண்டுà®®்
à®®ீண்டுà®®் à®®ுதல் பரிசை என் மனைவியின் சிà®·்யைகளுக்கே
அளித்தாà®°்கள்.
அந்தப் பெண் à®®ிலிட்டரி போல அட்டென்ஷனில்
விà®±ைப்பாக நின்றபடிப் பேசியது. "இறைவனுக்கு à®’à®°ு நண்பன்
தேவைப்பட்டான். நாவுக்கரசரை ஆட்கொண்டான்."
'நீà®™்கள் கேட்ட பாடல்' à®®ுடிந்திà®°ுக்குà®®்.
********************************
செப்டம்பர் à®®ாதம் à®®ுடியுà®®் சமயம். என் மனைவியின்
தம்பி சென்னையில் எங்கள் வீட்டிà®±்கு வந்திà®°ுந்தான்.
à®…à®°ுà®®ையாகச் சாப்பிட்டு விட்டு எல்லோà®°ுà®®் à®®ொட்டை
à®®ாடியில் காà®±்à®±ு வாà®™்கிக் கொண்டுà®®் கொசுக்களை அடித்துக் கொண்டுà®®்
உட்காà®°்ந்திà®°ுந்தோà®®். மற்à®± ஃபிளாட்களில் இருந்து டி.வியின் அலறலுà®®்
கீà®´ே இருட்டு நேà®° கிà®°ிக்கெட் விளையாட்டின் பல்வேà®±ு கூக்குரல்களுà®®் கலந்து
கேட்டன. நுà®™்கம்பாக்கத்தில் நகரச் சத்தங்கள் அதிகமாக இருக்கிறது என்à®±ு
தாà®®்பரத்திà®±்கு ஃபிளாட் வாà®™்கிக் கொண்டு வந்தோà®®். மற்றவர்களுà®®் இதே
நினைப்புடன் இங்கு வருவாà®°்கள் என்à®±ு அப்போது எனக்குத் தெà®°ியாமல்
போயிà®±்à®±ு.
"கலா, நீ என்ன பண்à®± பொà®´ுது போக?" என்à®±ு என் மனைவியைக்
கேட்டான் அவள் தம்பி.
"எங்க à®°ெண்டு பேà®°ுக்குà®®் என்ன? டி.வி. பாà®°்ப்போà®®்; பேசிட்டு
இருப்போà®®்", என்à®±ாள் கலா.
"நான் இல்ல; அவ தான் பேசுவா", என்à®±ேன் நான்.
தூரத்தில் எங்கிà®°ுந்தோ சீà®°்காà®´ி கோவிந்தராஜன் பாடுவது
கேட்டது.
"à®°ெண்டு பேà®°ுà®®் à®°ெண்டாவது ஹனிà®®ூன் போயிட்டு வரது தான
எங்கயாவது?"
"நானுà®®் யோசிச்சிட்டிà®°ுக்கேன். à®°ொà®®்ப நாளா à®°ாஜஸ்தான்லாà®®்
பாக்கணுà®®்னு ஆசை", என்à®±ாள் கலா.
இதற்குப் பிறகு துவாரகை, காசி, தில்லி என்à®±ு பாà®°்க்க வேண்டிய
இடங்களைப் பற்à®±ி அக்காவுà®®் தம்பியுà®®் à®®ாà®±ி à®®ாà®±ிப் பட்டியலிட்டாà®°்கள்.
கடைசியாக காக்à®·்à®®ீà®°் போகலாà®®் என்à®±ு à®®ுடிவெடுத்து விட்டு என்னைப்
பாà®°்த்தாà®°்கள்.
"நான் வரலை", என்à®±ேன்.
"என்ன இப்பிடிச் சொல்à®±ீà®™்க? தனியா கலா மட்டுà®®் எப்பிடி
ஹனிà®®ூன் போவா?" என்à®±ு கேட்டான் தம்பி.
கலா என்னையே பாà®°்த்தாள்.
"எனக்குக் கொஞ்ச நாள் தனியா இருக்கணுà®®் போல இருக்கு."
தம்பி கலகலவென்à®±ு சிà®°ித்தான். நாà®™்கள் இருவருà®®்
சிà®°ிக்கவில்லை.
"எனக்குà®®் கூடத் தான் தனியா இருக்கணுà®®் போல இருக்கு",
என்à®±ாள் கலா.
"எனக்கு ஓ.கே", என்à®±ேன் நான்.
கலா தம்பியைப் பாà®°்த்து, "நான் உன் வீட்டுக்கு வந்து இருக்கேனே",
என்à®±ாள்.
"சுà®®்à®®ா இரு கலா. இந்த வயசுல பாத்à®°ூà®®ுக்கே à®°ெண்டு பேà®°ுà®®்
சேà®°்ந்து தான் போகணுà®®்..", என்à®±ான் தம்பி.
நான் சற்à®±ு சமாதானமாக, "கலா, நான் சுà®®்à®®ா தான் சொன்னேன்",
என்à®±ேன்.
"நான் நிஜமாத் தான் சொல்à®±ேன்", என்à®±ாள் கலா.
தம்பி தமிà®´à®°்களின் வழக்கமான கவலையுடன், "நீà®™்க சாப்பாட்டுக்கு
என்ன செய்யப் போà®±ீà®™்க?", என்à®±ு என்னிடம் கேட்டான்.
"எனக்கு சந்நியாச à®°ாசின்னு சின்ன வயசுல ஜோசியர் சொல்லிà®°ுக்காà®°்.
என்க்குத் தனியா இருக்கப் பிடிக்குà®®்; à®®ுடியுà®®். கல்கத்தால இருந்த போது.."
"கல்கத்தா கதை வேண்டாà®®ே.." என்à®±ாள் கலா.
*********************************************

à®’à®°ு வாரத்தில் கலா கிளம்பிப் போய் விட, நான் பாச்சலர் வாà®´்க்கையைத்
துவக்கினேன்.
பல நாட்களாக இந்த வாà®´்க்கையைப் பற்à®±ிக் கற்பனை செய்திà®°ுக்கிà®±ேன்.
என் மனக் கனவுகளில் நான் இஷ்டம் போல வெளியே சுà®±்à®±ுவேன். நிà®±ைய வாக்கிà®™்
போவேன். சத்தமாகப் பாட்டுக் கேட்பேன். செகண்ட் à®·ோ படம் பாà®°்ப்பேன். பெசண்ட்
நகர் பீச்சில் இரவு à®’à®°ு மணி வரை அலைகள் அலசுà®®் மணலில் அமர்ந்து தியானம்
செய்வேன்.
இதைத் தவிà®° நிà®®்மதியாக 'நீà®™்கள் கேட்ட பாடல்' பாà®°்ப்பேன்.
சமையல் செய்வது உற்சாகமாக இருந்தது. கலா போவதற்கு à®®ுன்னால்
எல்லா டப்பாக்களிலுà®®் 'à®…à®°ிசி','உப்பு','புளி' என்à®±ு எழுதி ஒட்டி விட்டுப்
போயிà®°ுந்தாள். à®®ுதல் நாள் à®®ுனைப்பாக பொà®°ியல், கூட்டு, அப்பளம், குà®´à®®்பு,
ரசம் என்à®±ு விஸ்தாà®°à®®ாக சமைத்தேன். பிறகு குà®´à®®்பு, பொà®°ியல் என்à®±ு இறங்கி
வந்து கடைசியில் à®®ூன்à®±ு நாட்கள் தொடர்ந்து à®®ோà®°் சாதமுà®®் ஊறுகாயுà®®் சாப்பிட்டு
நாக்கு உணர்விழந்து போயிà®±்à®±ு. பக்கத்து வீட்டில் தாளிக்குà®®் சத்தம் கேட்டாலே
இரைக்க இரைக்க ஓடி அவர்கள் வீட்டு வாசலில் நிà®±்க வேண்டுà®®் என்à®±ு
தோன்à®±ியது.
à®®ுதலில் அக்கம் பக்கத்து வீடுகளில் 'பாவம் கிழவர் தனியாக
இருக்கிà®±ாà®°ே' என்à®±ு சாப்பாடு கொடுத்தனுப்ப à®®ுயற்சி செய்தாà®°்கள். வீà®°ாப்பாக
'வேண்டாà®®்' என்à®±ு மறுத்தேன். யாà®°ாவது à®’à®°ுவராவது மறுபடி கேட்கக் கூடாதா?
செகண்ட் à®·ோ சினிà®®ா பாà®°்க்கச் செல்ல நினைத்த போதே திà®°ுà®®்ப
வர பஸ் கிடைக்குà®®ா என்பதில் இருந்து சாப்பிட வேண்டிய à®®ாத்திà®°ைகளை
எடுத்துக் கொள்வது வரை எல்லாà®®ே கவலை மயம். கடைசியில் தேவி
தியேட்டரில் நான் பாà®°்க்க விà®°ுà®®்பிய படங்கள் எதுவுà®®் ஓடவில்லை என்பதை
à®…à®±ிந்து நிà®®்மதிப் பெà®°ுà®®ூச்சு விட்டேன்.
பெசண்ட் நகர் பீச் போனால் வாடைக் காà®±்à®±ு ஒத்துக் கொள்ளாது
என்à®±ு தோன்à®±ியது.

******************************************

பக்கத்து வீட்டுச் சிà®±ுவர்கள் விளையாடுவதை ஆவலுடன்
பாà®°்த்துக் கொண்டிà®°ுந்தேன். திண்ணைகளில் பெண்கள் அமர்ந்து பேசிக்
கொண்டிà®°ுந்தாà®°்கள். அவர்களுடன் பொதுவாகக் கலாவுà®®் அமர்ந்திà®°ுப்பாள்.
ஒவ்வொà®°ு நாளுà®®் என்ன தான் பேசுவாà®°்களோ என்à®±ு தோன்à®±ுà®®். இன்à®±ு
எனக்குà®®் அவர்களுடன் உட்காà®° வேண்டுà®®் என்à®±ு தோன்à®±ியது. கலாவுடன்
எதைப் பற்à®±ி வேண்டுà®®ானாலுà®®் பேசலாà®®். எல்லாவற்à®±ைப் பற்à®±ியுà®®்
அவளுக்கு à®’à®°ு கருத்து உண்டு.
எதிà®°் வீட்டுப் பையன் வீட்டை விட்டு விடுவிடுவென்à®±ு வெளியே
வந்தான்.
"டேய் என்ன..ஸ்கூல்லாà®®் எப்பிடிப் போவுது?" என்à®±ு கேட்டேன்.
"நல்லாப் போவுது தாத்தா", என்à®±ு விட்டுத் திà®°ுà®®்பினான்.
"டேய்..நில்லுடா.."
அவன் சலிப்புடன் திà®°ுà®®்பிப் பாà®°்த்தான். கிà®°ிக்கெட்டிà®±்கு டீà®®்
பிà®°ிப்பதற்குள் போக வேண்டுà®®்.
"நல்ல à®®ாà®°்க் வாà®™்குà®±ியா?"
"à®®்"
"எதாவது சினிà®®ா பாத்தியா?"
"à®®்"
"என்ன படம் பாத்த?"
"à®°ாத்திà®°ி வீட்டுக்கு வரேன் தாத்தா..எல்லாà®®் நிà®±ையப் பேசலாà®®்",
என்à®±ு ஓடி விட்டான்.
நிஜமாகவே சொல்கிà®±ான் என்à®±ு நினைத்து இரவு பத்து மணி
வரை காத்திà®°ுந்தேன். அவன் வரவேயில்லை.
மறு நாள் அகிலா வந்து சேà®°்ந்தாள்.

**********************************

"கலா à®®ேடம் இருக்காà®™்களா?"
நான் பேப்பர் படித்துக் கொண்டிà®°ுந்தேன். நிà®®ிà®°்ந்து பாà®°்த்தேன்.
வாசலில் à®’à®°ு நடுத்தர வயதுப் பெண் நின்à®±ு கொண்டிà®°ுந்தாள். அவள் à®…à®°ுகே
à®’à®°ு பதினைந்து வயது மதிக்கத்தக்க பள்ளி à®®ாணவி.
"நீà®™்க யாà®°ு? என்ன விஷயம்?"
"என் பேà®°ு சரோஜா. பக்கத்துல கம்பர் தெà®°ுல இருக்கேன். கலா à®®ேடம்
இல்லையா?"
"கலா இல்லை. என்ன விஷயம் சொல்லுà®™்க. உள்ள வந்து
உட்காà®°ுà®™்களேன்."
நான் இருந்த à®®ூடில் அவர்களைச் சாப்பிடக் கூப்பிடலாà®®ா என்à®±ு
கூட யோசித்தேன்.
அவர்கள் தயக்கத்துடன் வீட்டிà®±்குள் வந்தாà®°்கள். அந்த à®®ாணவி
இரட்டைப் பின்னல் பின்னியிà®°ுந்தாள். தைà®°ியமாக வீட்டைச் சுà®±்à®±ிப் பாà®°்த்து
அளவிட்டாள்.
"இவளுக்கு ஸ்கூல்ல à®’à®°ு பேச்சுப் போட்டி. இன்டர்-ஸ்கூல்.நல்லாப்
பேசுவா. கலா à®®ேடம் கிட்ட கொஞ்சம் டிà®°ெயினிà®™் எடுத்தா நல்லாயிà®°ுக்குà®®்..."
என்à®±ு இழுத்தாள் சரோஜா. அவளுக்குக் கலாவை நான் வீட்டிà®±்குள்
ஒளித்து வைத்திà®°ுக்கிà®±ேன் என்à®±ு தோன்à®±ியிà®°ுக்க வேண்டுà®®். உள்ளே உற்à®±ு
உற்à®±ுப் பாà®°்த்தாள்.
எனக்குள் à®’à®°ு à®®ின்னல் அடித்தது.
"கலா ஊருக்குப் போயிà®°ுக்கா", என்à®±ேன்.
"அப்படியா...", சரோஜாவின் à®®ுகத்தில் à®à®®ாà®±்றம் தெà®°ிந்தது.
"அதுனால என்ன..நான் ஹெல்ப் பண்à®±ேனே...", என்à®±ேன்.
அவர்கள் இருவருà®®் என்னை சந்தேகத்துடன் பாà®°்த்தாà®°்கள்.
"உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம்.."
எனக்கு எழுந்து நின்à®±ு "ப்ளீஸ்...ப்ளீஸ்.." என்à®±ு கெஞ்ச வேண்டுà®®்
போலிà®°ுந்தது.
"à®’à®°ு சிà®°à®®ுà®®் இல்லை. இன்ஃபாக்ட் இட் இஸ் à®®ை ப்ளஷர்", என்à®±ேன்.
"உனக்கு ஓகேயாடி?" என்à®±ு சரோஜா அந்தப் பெண்ணிடம் கேட்டாள்.
அவள் தலையாட்டினாள்.
"உன் பேà®°ென்னம்à®®ா?" என்à®±ு கேட்டேன்.
"அகிலா."
"போட்டிக்குத் தலைப்பு என்ன?"
"விவேகானந்தர் இன்à®±ு இருந்தால்.."
***************************

நாலு நாட்கள் கழித்து வரச் சொல்லி விட்டு நான் விவேகானந்தரைத்
தெà®°ிந்து கொள்ள à®®ுயற்சி செய்தேன்.
எனக்கு விவேகானந்தர் à®…à®®ெà®°ிக்கா சென்à®±ு, "Brothers and Sisters
of America", என்à®±ு சொன்னாà®°் என்à®±ு தெà®°ியுà®®். அதற்கு à®…à®®ெà®°ிக்கர்கள் à®®ிகவுà®®்
மகிà®´்ந்து கை தட்டினாà®°்கள் என்à®±ு தெà®°ியுà®®். இதைத் தவிà®° அவர் என்ன சொன்னாà®°்..
வேà®±ு à®à®¤ாவது சொன்னாà®°ா இல்லையா என்à®±ு சரியாகத் தெà®°ியாது.
ஹிக்கின்பாதம்ஸ் போய்ச் சில புத்தகங்களைப் பாà®°்த்தேன். தடிமனாக
"Vivekanada: The Complete Works" என்கிà®± புத்தகத்தை வாà®™்கி வந்தேன்.
விவேகானந்தர் à®°ாமகிà®°ுà®·்ணரைப் பாà®°்ப்பதற்கு à®®ுன்னால் வேà®±ு பலரைச்
சந்தித்து "நீà®™்கள் கடவுளைக் கண்டதுண்டா?" என்à®±ு கேட்டிà®°ுக்கிà®±ாà®°் தெà®°ியுà®®ா?
எனக்குத் தெà®°ியாது. "நீà®™்கள் கடவுளைக் கண்டதுண்டா?" என்கிà®± கேள்வியை
பெà®™்காலியில் எப்படிச் சொல்வாà®°்கள் என்à®±ு கண்டுபிடித்தேன். சொல்லிப் பாà®°்த்தேன்.
இனிà®®ையாக இருந்தது.
à®°ாஜ யோகத்தைப் பற்à®±ிய அவரது பேச்சுக்களைப் படித்தேன். வேதாந்தம்
எவ்வளவு பெà®°ிய கடல்? நமது à®®ுன்னோà®°்கள் எவ்வளவு à®…à®±ிவாளிகள் என்à®± கர்வம்
à®®ிகுந்தது. அந்த கர்வத்துடன் அமர்ந்து விவேகானந்தரே பேசுவது போல பாவித்து
à®’à®°ு கட்டுà®°ையை எழுதி à®®ுடித்தேன்.
*************************************************

குà®±ிப்பிட்ட à®®ாலையில் அகிலா வந்தாள்.
"இதைக் கத்திப் படி", என்à®±ு அவள் கையில் கட்டுà®°ையைக் கொடுத்தேன்.
அழகான ப்à®°ிண்டர் பேப்பரில் à®®ுத்துà®®ுத்தாக எழுதியிà®°ுந்தேன். பிà®±்காலத்தில்
பேரப் பிள்ளைகளுக்குக் காட்ட வேண்டுà®®ே.
அகிலா அதை வாà®™்கிக் கையில் வைத்து à®®ுதல் வரிகளை மனதிà®±்குள்
படித்தாள். அவள் à®®ுகத்தில் சிà®±ு குழப்பம் பரவியது. பாவம்..சிà®±ு பெண் தானே..
"படி" என்à®±ு ஊக்குவித்தேன்.
அவள் à®®ெதுவாகப் படிக்கத் தொடங்கினாள். "நான் நரேன்
பேசுகிà®±ேன். சிà®°ுà®·்டி சுயாà®°à®®்பமான இந்த அகண்ட பிரபஞ்சத்தில், நிà®°்குணப்
பிà®°à®®்மம் சகுணமாக ஆவிà®°்ப்பித்த தருணத்தில்.."
அவள் நிà®±ுத்தி விட்டு என்னைப் பரிதாபமாகப் பாà®°்த்தாள்.
"என்னம்à®®ா? à®®ேல படி.." என்à®±ேன் எரிச்சலுடன்.
"விவேகானந்தர் பத்தி எதுவுà®®் இல்லையே.."
நான் அலுத்துக் கொண்டேன். "விவேகானந்தர் பத்தி உனக்கு என்ன
தெà®°ியுà®®்..சொல்லு.."
"Brothers and Sisters of America", என்à®±ு அவள் தொடங்கினாள்.
"அகிலா..அதுல்லாà®®் அவரோட வெளித் தோà®±்றம்..பேச்சு. உண்à®®ையில
விவேகானந்தர் யாà®°ு?"
"பெà®™்காலி."
நான் பெà®°ுà®®ூச்சு விட்டேன். இந்தக் காலத்தில் குழந்தைகள் பள்ளியில்
என்ன தான் படிக்குà®®ோ.
அகிலாவை à®®ுà®´ுவதுà®®ாகப் படிக்க வைப்பதற்குள் போதுà®®் போதுà®®ென்à®±ாகி
விட்டது. சில வாà®°்த்தைகள் படித்ததுà®®் அவளுக்கு சந்தேகம் வருà®®். சில சொà®±்கள்
வாயிலேயே நுà®´ையாது. சிலவற்à®±ைச் சொல்லுà®®் போது சிà®°ிப்பு வருà®®்.
கடைசியாக "துà®®ீ கி ஈஷ்வர் தேகோà®·ோ" என்à®±ு கட்டுà®°ையின்
கடைசி வரியைப் படித்து விட்டு விà®´ுந்து விà®´ுந்து சிà®°ித்தாள்.
நான் பொà®±ுà®®ையுடன், "அப்படின்னா பெà®™்காலில 'நீà®™்கள் கடவுளைப்
பாத்திà®°ுக்கீà®™்களா'னு à®…à®°்த்தம்", என்à®±ேன்.
அவள் அடக்க à®®ுடியாமல் சிà®°ித்துக் கொண்டிà®°ுந்தாள்.

*********************************************

கட்டுà®°ையை மனப்பாடம் செய்ய அகிலாவிà®±்குச் சில நாளாயிà®±்à®±ு.
à®’à®°ு நாள் அகிலாவின் à®…à®®்à®®ா சரோஜா வந்தாள்.
"ஸாà®°்..கட்டுà®°ையைப் படிச்சேன். இவளுக்குக் கொஞ்சம் ஹையர் லெவல்
à®®ாதிà®°ி இருக்கு."
நான் கண்டிப்புடன் பேசினேன். "இத பாà®°ுà®®்à®®ா..அகிலா இந்தப்
போட்டியில மட்டுà®®் ஜெயிச்சா போதாது. வாà®´்க்கையில ஜெயிக்க வேண்டாà®®ா?"
சரோஜா சற்à®±ுத் தயங்கினாள்.
"வாà®´்க்கையில ஜெயிக்கிறது à®®ுக்கியமா இல்லையா?" என்à®±ு அதட்டினேன்.
"à®®ுக்கியம் தான். ஆனா..."
"விவேகானந்தர் பத்தி இவ பேசுறது அந்த ஜட்ஜஸுக்கே à®’à®°ு பாடமா
à®…à®®ையணுà®®். அவர் எப்படிப்பட்ட மனிதர். இந்தக் காலத்துல எவன் அவரைப் பத்தி
தெà®°ிஞ்சு வச்சிà®°ுக்கான்? அவர் மட்டுà®®் இப்ப இருந்தா நாட்டுல இந்தச்
சீà®°்கேடெல்லாà®®் உண்டா?"
"உண்à®®ை தான் ஸாà®°் இருந்தாலுà®®்.."
"ஃபர்ஸ்ட் ப்à®°ைஸ் வாà®™்குவாளோன்னு உங்களுக்கு சந்தேகமா இருக்கா?
கவலைப்படாதீà®™்க. இவளுக்குப் ப்à®°ைஸ் கொடுக்காட்டி அந்த ஜட்ஜ் à®’à®°ு ஞான
சூன்யம்."
சரோஜா இதற்குப் பரிதாபமாகத் தலையாட்டி விட்டுச் சென்à®±ாள்.

************************************************************
à®’à®°ு நாள் அகிலா வருà®®் போது இரவு மணி எட்டு. கணக்கு ட்யூஷன்,
ஹிந்தி ட்யூஷன் போன்à®± சில்லறை விஷயங்களை à®®ுடித்து விட்டு வேதாந்தப்
பாடம் கேட்க வந்தாள்.
ஆம், என்னைப் பொà®±ுத்த வரை நான் பேச்சுப் போட்டியைக் கடந்து
விவேகானந்தரையுà®®் தாண்டி ஆன்à®®ிகத்தில் ஆழ்ந்து வேதாந்த à®®ுத்தெடுக்குà®®்
பணியில் இறங்கியிà®°ுந்தேன். அகிலாவைக் கடைத்தேà®±்à®±ுவது என் பொà®±ுப்பு
என்à®±ு கருதினேன்.
எட்டு மணிக்கு அவள் வந்தாள். எனக்கோ 'நீà®™்கள் கேட்ட பாடல்'
கேட்க வேண்டுà®®். à®…à®°ை மணியில் à®®ுடித்து விடலாà®®் என்à®±ு அவளைப் படிக்கச்
சொன்னேன்.
அகிலா பாதி தூà®°à®®் à®®ுன்னேà®±ியிà®°ுந்தாள். 'ஸ்வாதிà®·்டானாà®®்புஜகஜம்'
என்கிà®± சொல்லை à®’à®°ுவாà®±ு சொல்லக் கற்à®±ிà®°ுந்தாள்.
என் கண்கள் கடிகாரத்தை நோக்கியவாà®±ு இருந்தன. அகிலாவோ அன்à®±ு
பாà®°்த்து à®®ிகவுà®®் சிரமப்பட்டாள். கடைசியில் எட்டரை மணிக்கு பக்கத்து வீட்டில்
டைட்டில் பாட்டுப் போட்டாà®°்கள். ஆத்à®®ா பரமாத்à®®ாவைத் தேடுவது போல என்
கைகள் à®°ிà®®ோட்டைத் தேடின.
அகிலாவுà®®் பக்கத்து வீட்டுலிà®°ுந்து வருà®®் சத்தத்தைக் கவனித்து
நிà®±ுத்தினாள். இருவருà®®் à®’à®°ுவரை à®’à®°ுவர் பாà®°்த்துக் கொண்டோà®®்.
"உனக்கு டி.வி பாக்கணுà®®்ினு இருந்தா போடறேன்", என்à®±ேன் நான்.
அவள் யோசித்தாள். à®®ுதல் பாட்டுத் தொடங்கி விடுà®®ே என்à®±
கவலையுடன் அவளைப் பாà®°்த்தேன்.
"பரவாயில்லை ஸாà®°்", என்à®±ாள்.
எனக்குக் கோபம் வந்தது. அப்படி என்ன பேச்சுப் போட்டி வேண்டி
இருக்கிறது?
"நீ அந்த ஞாபகமாவே இருப்ப. டி.வி பாத்துட்டு அப்புறம் கன்டின்யூ
பண்ணலாà®®்", என்à®±ு விட்டு அவள் பதில் சொல்வதற்குள் அவசர அவசரமாக
à®°ிà®®ோட்டை எடுத்து டி.வியைப் போட்டேன். அப்பாடா, à®®ுதல் பாட்டு இப்போது
தான் தொடங்குகிறது. நான் பாடலில் ஆழ்ந்தேன்.
இரண்டு நிà®®ிடம் கழித்து விளம்பரங்கள் தொடங்கியதுà®®் தியான
நிலையில் இருந்து à®®ீண்டேன். அகிலா வசதியாகச் சோபாவில் சாய்ந்து
உட்காà®°்ந்திà®°ுந்தாள்.
"என்ன ஸாà®°் சாவித்à®°ி சரோஜாதேவி பாட்டு தான் பாப்பீà®™்கனு
நினைச்சேன்", என்à®±ாள்.
நான் அசடு வழிந்தேன்.
"எல்லா காலத்திலயுà®®் நல்லத எடுத்துக்கணுà®®்", என்à®±ேன்.
சிà®±ிது நேà®°à®®் கழித்து எனக்குப் பல நாட்களாக்க் கேட்க
வேண்டுà®®் என்à®±ு இருந்த கேள்வியை அகிலாவிடம் கேட்டேன்.
"அகிலா, இந்தக் கட்டுà®°ை ஒண்ணுà®®் கஷ்டமாயில்லையே?"
என்à®±ு தொடங்கினேன்.
"அப்படில்லாà®®் ஒண்ணுà®®் இல்ல ஸாà®°்."
"நீ நிà®±ைய போட்டிலல்லாà®®் கலந்திà®°ுக்கியே."
"ஆமா ஸாà®°்."
"நான் எழுதின கட்டுà®°ை à®°ொà®®்ப வித்தியாசமா இருக்கு இல்ல?"
அவள் யோசித்தாள். அடுத்த பாட்டுத் தொடங்கியது. நான் அவள்
பதிலை எதிà®°்பாà®°்த்துக் காத்திà®°ுந்தேன்.
"வித்தியாசமானு இல்ல. கொஞ்சம் டிஃபரண்டா இருக்கு."
நான் புà®°ிந்த à®®ாதிà®°ி தலையாட்டினேன்.
"நிà®±ைய கருத்துக்கள் இருக்கு இல்ல?"
"எனக்குத் தெà®°ியலை ஸாà®°். வாà®°்த்தைல்லாà®®் கொஞ்சம் கஷ்டமா
இருக்கு."
எனக்குக் கோபம் வந்தது.
"நான் எவ்வளவு à®°ிஸர்ச் பண்ணி எழுதியிà®°ுக்கேன் தெà®°ியுà®®ா?"
என்à®±ேன்.
"ஆமா ஸாà®°்."
"à®’à®°ு பெà®°ிய லெவல்ல இருக்கு இல்ல?"
"ஆமா ஸாà®°். ஆனா..."
சே..à®’à®°ு அலுவலகத்தில் அதிகாà®°ியாக இருந்த என்னை இந்தப்
பெண் குà®±ைத்து மதிப்பிடுகிறதே என்à®±ு தோன்à®±ியது.
அவள் தொடர்ந்து, "ஆடியன்ஸ் கொஞ்சம் புà®°ியாà®®
தவிப்பாà®™்களோன்னு.."
என்னைப் போன்à®± à®’à®°ு கலைஞன் ஆடியன்ஸூக்காகத் தரத்தைத்
தாà®´்த்திக் கொள்வதா?
டி.வியில் நிகழ்ச்சி à®®ுடிந்தது.

**********************************************

போட்டி நாள் வந்தது.
நான் போட்டி நடக்குà®®் பள்ளியில் நுà®´ைந்தேன். கல்யாண வீட்டைப்
போல கலகலப்பாக இருந்தது. ஆறாவது வகுப்பில் இருந்து ப்ளஸ் டூ வரையில் à®®ாணவ
à®®ாணவியர்கள் இருந்தாà®°்கள். எல்லோà®°் à®®ுகத்திலுà®®் à®’à®°ு பதட்டம் தெà®°ிந்தது. சிலர்
à®…à®™்கங்கே காலி வகுப்புகளில் பேசிப் பழகிக் கொண்டிà®°ுந்தாà®°்கள்.
டீச்சர்களுà®®் நின்à®±ு கொண்டு தங்களுக்குள் பேசுவதைப் பாà®°்த்தேன்.
வழக்கம் போல அவர்களை எளிதில் கண்டுபிடிக்க à®®ுடிந்தது. பதட்டமே
இல்லாமல் இருந்தது அவர்கள் மட்டுà®®் தான். மற்à®± பள்ளி டீச்சர்களுடன்
போனஸ், அலவன்ஸ் என்à®±ு பேசிப் பொà®´ுதைப் போக்கினாà®°்கள்.
அகிலா தன் தோà®´ிகள் சிலருடன் பேசிக் கொண்டிà®°ுந்தாள். சற்à®±ுத்
தள்ளி சில à®®ாணவர்களுà®®் நின்à®±ு பேசிக் கொண்டிà®°ுந்தாà®°்கள். அவ்வப்போது
இந்த இரு கூட்டங்களுக்கு இடையிலுà®®் à®®ின்னல் வெட்டுவது போலப் பாà®°்வைகள்
பறந்து பறந்து à®®ுட்டிக் கொண்டன.
அகிலா என்னைப் பாà®°்த்தாள். சற்à®±ு விலகி என்னிடம் வந்தாள்.
"என்ன ஸாà®°்..இங்கியே வந்திட்டீà®™்க?"
"நீ ஜெயிக்கிறதைப் பாக்க வேண்டாà®®ா?" என்à®±ேன்.
"நான் ஜெயிக்கிறதையா நீà®™்க ஜெயிக்கிறதையா.." என்à®±ு விட்டுச்
சிà®°ித்தாள்.
"நல்லா ப்à®°ாக்டீஸ் பண்ணிட்டியா?"
"பண்ணிட்டேன் ஸாà®°். கவலைப்படாதீà®™்க. à®à®©் இவ்வளவு டென்ஷனா
இருக்கீà®™்க.."
எனக்கு அப்போது தான் எல்லோà®°ையுà®®் போல எனக்குà®®் பதற்றம்
தொà®±்à®±ிக் கொண்டது தெà®°ிந்தது.

********************************************

பேச்சுப் போட்டி ஆரம்பமாயிà®±்à®±ு. à®®ுதலில் ஆறாà®®் வகுப்பு à®®ுதல்
எட்டாà®®் வகுப்பு வரை உள்ள à®®ாணவர்கள் பேசினாà®°்கள். அந்த வயதிலேயே
குதித்துக் குதித்து à®®ேசையைத் தட்டி ஆவேசமாய்ப் பேசினாà®°்கள். அவர்கள்
பேசுவதைக் கேட்டால் விவேகானந்தர் வீரவாள் à®à®¨்திப் பேரரசுகள் பல
வென்à®±ாà®°ோ என்à®±ு தோன்à®±ியது.
à®’à®°ு பையன் பேச்சை நடுவே மறந்து போய் à®®ுà®´ித்தான். இன்னொà®°ுவன்
பேசுà®®் போது à®®ைக் கட்டாகி à®®ௌனப் படம் பாà®°்ப்பது போலிà®°ுந்தது. இது போன்à®±
விபத்துகள் அகிலா பேசுà®®் போது நடக்காமல் இருக்க நிà®°்குணப் பிà®°à®®்மத்தை
வேண்டிக் கொண்டேன்.
அடுத்து ஒன்பதாவது, பத்தாவது படிக்குà®®் à®®ாணவர்களுக்குப் போட்டி
தொடங்கியது. அகிலா பேசச் சிà®±ிது நேà®°à®®் ஆகுà®®்.
நான் பெà®°ிய ஹாலில் à®’à®°ு ஓரமாக நின்à®±ு கொண்டிà®°ுந்தேன். சற்à®±ு
à®®ூச்சடைப்பது போல இருக்கவே வெளியே வந்தேன்.
"என்ன ஸாà®°் டென்ஷன் தாà®™்கலையா?" என்à®±ு à®’à®°ு குரல் கேட்டது.
திà®°ுà®®்பிப் பாà®°்த்தேன். அகிலாவுà®®் வெளியே நின்à®±ு கொண்டிà®°ுந்தாள்.
"நீ எப்பிடி இவ்வளவு கூலா இருக்க?" என்à®±ு கேட்டேன்.
"பழகிப் போச்சு ஸாà®°். போன à®®ாசம் மட்டுà®®் நாலு போட்டி
போனேன்."
"எனக்கு இது தான் ஃபர்ஸ்ட்", என்à®±ேன்.
சற்à®±ு நேà®°à®®் இருவருà®®் à®®ௌனமாக நின்à®±ோà®®். உள்ளிà®°ுந்து à®’à®°ு
பெண், "எழுà®®ின்! விà®´ிà®®ின்", என்à®±ு கத்துவது கேட்டது.
"கலா ஆன்ட்டி à®à®©் ஸாà®°் இவ்வளவு நாளா ஊர்லயே இருக்காà®™்க?
உங்களப் பாத்தா பாவமா இருக்கு."
நான் சிà®°ித்தேன். "எனக்குத் தனியா இருக்கறது பிடிக்குà®®்à®®ா", என்à®±ேன்.
அவள் "ப்ச்..சுத்த போà®°்", என்à®±ாள்.
"தனியா இருந்தாத் தான் நிà®±ைய சாதிக்க à®®ுடியுà®®். விவேகானந்தரைப்
பாà®°ு", என்à®±ேன்.
அவள், "அவருக்குà®®் நிà®±ைய ஃபிà®°ெண்ட்ஸ் இருந்தாà®™்களே ஸாà®°்.
என்னால ஃபிà®°ெண்ட்ஸ் இல்லாà®® à®’à®°ு நிà®®ிà®·à®®் கூட இருக்க à®®ுடியாது", என்à®±ாள்.
நான் யோசித்தேன். உண்à®®ை தான். கலா இல்லாமல் à®®ிகவுà®®் தனிà®®ையாகத்
தான் இருக்கிறது.
"அகிலா, நீ தான் அடுத்தது", என்à®±ு யாà®°ோ சொன்னாà®°்கள்.
அவள் உள்ளே போனாள். நான் கதவோரத்தில் நின்à®±ு பாà®°்த்தேன்.
விவேகானந்தரின் உண்à®®ையான தத்துவத்தை உலகுக்கு எடுத்துச் சொல்லுà®®்
நேà®°à®®் வந்து விட்டது.
"நான் நரேன் பேசுகிà®±ேன். சிà®°ுà®·்டி சுயாà®°à®®்பமான இந்த அகண்ட
பிரபஞ்சத்தில் நிà®°்குணப் பிà®°à®®்மம்.."
அகிலா சாந்தமாகப் பேசினாள். கையைக் காலை ஆட்டாமல்
பேசினாள். சற்à®±ுப் புà®°ிந்து கூடப் பேசினாள் என்à®±ு தோன்à®±ியது.
கூட்டத்தில் சிà®±ு சலசலப்புப் பரவியது. சிலர் லேசாகச்
சிà®°ித்தாà®°்கள்.
"பாà®®்புà®®ாகிப் பழுதுà®®ாகுà®®் அந்தர்யாà®®ியின் சொà®°ூபத்தை
à®®ூலாதாரத்தில் நிà®±ுத்தி.."
இன்னுà®®் சிà®±ிது சிà®°ிப்பு அதிகரித்தது.
எனக்கு à®®ுன்னால் ஓடிச் சென்à®±ு "நிà®±ுத்துà®™்களடா ஞான
சூன்யங்களா", என்à®±ு கத்த வேண்டுà®®் போல இருந்தது.
à®®ுடிவில், "துà®®ீ கி ஈஷ்வர் தேகோà®·ோ", என்à®±ு à®®ுடித்ததுà®®்
நீதிபதிகளில் à®’à®°ு பெண்மணி கர்சீப்பால் à®®ுகத்தை மறைத்துக் கொண்டு
சிà®°ிப்பது தெà®°ிந்தது. அகிலா à®®ேடையிலிà®°ுந்து இறங்கினாள். யாà®°ோ இரண்டு
பேà®°் கை தட்டினாà®°்கள். அவர்களுக்கு என் ஆசீà®°்வாதங்கள்.

***************************************

பேச்சுப் போட்டி à®®ுடிந்து நீதிபதிகள் à®’à®°ு à®…à®±ைக்குள் சென்à®±ாà®°்கள்.
சிà®°ித்துப் பேசிக் கொண்டே போனாà®°்கள். என்னைப் பற்à®±ித் தான் சிà®°ித்தாà®°்கள்
என்à®±ு எனக்குத் தோன்à®±ியது.
எல்லோà®°ுà®®் à®…à®™்கங்கே குà®´ுà®®ி நின்à®±ு கொண்டிà®°ுந்தாà®°்கள். நான்
அகிலாவைத் தேடினேன்.
அவள் à®’à®°ு ஓரத்தில் நின்à®±ு à®’à®°ு டீச்சருடன் பேசிக் கொண்டிà®°ுந்தாள்.
à®®ுடித்து விட்டு அவள் விலகி வருà®®் போது யாà®°ோ "துà®®் குà®·் புà®·்" என்à®±ு
கத்தினாà®°்கள். நாலைந்து பேà®°் சிà®°ித்தாà®°்கள்.
அகிலாவுà®®் சேà®°்ந்து சிà®°ித்தபடி என்னைப் பாà®°்த்து வந்தாள்.
"என்ன ஸாà®°்..எப்பிடி இருந்தது பேச்சு"
"ஸாà®°ிà®®்à®®ா", என்à®±ேன்.
"à®°ிஸல்ட் இன்னுà®®் தெà®°ியலையே. ஜட்ஜே விà®´ுந்து விà®´ுந்து சிà®°ிச்சாà®™்க.
ப்à®°ைஸ் எனக்குத் தான்", என்à®±ாள்.
எனக்கு என்ன சொல்வது என்à®±ு தெà®°ியவில்லை.
"கவலப்படாதீà®™்க ஸாà®°். வீட்டுல à®à®•à®ª்பட்ட கப் இருக்கு. இது போனாப்
பரவாயில்ல. குண்டலினி பத்திக் கத்துக்கிட்ட à®®ாதிà®°ியாவது ஆச்சே"
"அடுத்த à®®ுà®±ை..", என்à®±ேன்.
"அடுத்த à®®ாசம் காந்தி பத்தி à®’à®°ு போட்டி இருக்கு", என்à®±ாள்..
எனக்கு உடனே சத்தியாக்கிரகத்தைப் பற்à®±ிக் கட்டுà®°ை எழுத
வேண்டுà®®் என்à®±ு தோன்à®±ியது.
அகிலா திà®°ுà®®்பிப் போனாள்.
நான் வீட்டுக்குக் கிளம்பினேன். கலாவுடன் வேதாந்தம் பற்à®±ி
நிà®±ைய வாதிட இருக்கிறது.

********************************************************

In line with my previous post on my Tamil screenplay writing, I went about trying to get it read. This post is an update on my brief efforts; it will hopefully be useful for other writers. The end of this post summarizes what I learned. It also has a scene from the script.

Initial Approaches

I was not sure who to approach first. A contact gave me an opening with Director Radha Mohan (Mozhi, Azhagiya Theeye). I had a long conversation with him.
The director said that he wrote his own scripts. He did not really need a scriptwriter, as such. He asked me about the kind of story. He said period films need star power for budget - someone like Surya or Vikram. I said my story did not have much heroic scope built in.

After this, I approached UTV, the production house. Their movie wing has a creative person, Ramya, who reviews scripts. I called her.
Ramya said first that they were currently full with releases. But she also asked me who I was working with. I said that I was just a writer, and want my script to be reviewed. Ramya said that this was not the way things worked. They work with directors, not writers. She said an assistant director or director would come to them with a story and then she would review it. She could not simply take a script and go look for a director.
This confused me. In Hollywood, usually the process starts with a scriptwriter. The writer sends the script through an agent to a production house (such as Columbia or 20th Century Fox). The production house, if interested, concludes a deal with the writer; and then they go looking for directors.

I also heard about FoxStar movies, a new formation between 20th century Fox and Star Movies, located in Mumbai. They were the producers of the recent hit, "Engeyum Eppozhudhum". I read an interview by the director of that movie, and decided to call them.
Fox Star's head of development is Neerja Narayanan. I could reach her directly (she is on LinkedIn, by the way; These are pretty corporate people).
They asked me to send a English synopsis. They also wanted my biodata. I sent it to them, but there has not been any response.

Clarity

After this, I realized there must be something fundamentally wrong in my understanding. I got clarity after having two discussions.
The first one was with a young actor, who is also a relative (He was in the movie Enthiran).
He asked me to go get the movie industry directory, called Variety. It is available in Landmark, in the Cinema section. It has a list of the contacts of all directors, producers, actors, and technicians and so on.
He said that the "writer" did not exist in the Tamil film industry. There were directors, and all of them had their own stories. He had heard that M.Sasikumar (Subramaniapuram) and Samuthirakkani were known to look at raw stories, but that was it. All assistant directors generally had five or six stories.
He said I could contact the directors, and work with them on dialog. There was really only two ways a pure writer could get their script made into a film - if they were close friends with a director, and the director decided to give them credit. The second was if the story had a lot of heroism and a big star wanted to use it. Then they could get a director to make a movie out of it.

My second conversation was with Madhan Karkky, the young dialog writer and lyricist for Enthiran and Shankar's upcoming Nanbargal.
We met in a coffee shop and talked about the scope for script writing for half an hour.
Madhan said that the Tamil industry had no "pure" scriptwriters, as such. If you had a script, you usually wanted to direct it yourself. No director in this industry directs other people's scripts. That kind of process just did not exist.
If I wanted to be a writer, he suggested that there were a couple of options to consider. one was to contact Malayalam film directors, who used scriptwriters. (For example K.Hariharan uses M.T.Vasudevan Nair). The second was to become a dialog writer for directors. This can be done if I had a portfolio, in which I could have a few different scenes sketched out. I could seek appointments with directors. He said they did not like recommendations. So, this process could take many months.
Even if I became a dialog writer, I cannot really make a movie out of my script, unless I became a director.

Summary and Future
It is, thus, weird, that I am a scriptwriter in an industry that does not really use scriptwriters. Hindi and malayalam industries use scriptwriters extensively. But not Tamil. That is how the industry has evolved.
I am not very sure what to do at this point. I already have my next story in mind, but what is the point of writing it if nobody ever makes a movie out of it? I am pretty sure I do not want to be a director.
A tiny part of me tells me that this is how things are for beginners. After all, every director, and every technician out there has seen so many disappointments. Radha Mohan struggled for 15 years to direct his first movie. In fact, his first movie "Smile Please" never saw the light of the day.
If anyone has better information for me or any aspiring writer, please post in comments.
I have below a brief snippet from my script:

வெளிப்புறம் - சாத்தூà®°் கிà®°ாமத்து தெà®°ு - பகல்
வழுதியுà®®் பெà®°ுà®®ாளுà®®் à®®ெதுவாக குதிà®°ையில் அந்த வீதியைத் தாண்டித் திà®°ுà®®்புகிà®±ாà®°்கள். பக்கத்து வீதியில் சிà®±ு வீடுகள். சுà®±்à®±ித் தோட்டங்கள். வீடுகளின் இடையே மரக் குச்சியால் வேலிகள் வைத்து இருக்கிà®±ாà®°்கள்.
தெà®°ுவில் போகிà®± வருகிறவர்கள் நின்à®±ு குதிà®°ை வீà®°à®°்களை நிà®®ிà®°்ந்து பாà®°்க்கிà®±ாà®°்கள்.
அந்தத் தெà®°ுவின் à®®ுடிவில், à®’à®°ு வீடு தெà®°ிகிறது. அதன் தோட்டத்தில் தருமன் குà®´ி தோண்டிக் கொண்டிà®°ுக்கிà®±ான். வீà®°à®°்கள் இருவருà®®் சற்à®±ு நேà®°à®®் நின்à®±ு அவனைப் பாà®°்க்கிà®±ாà®°்கள்.
உள்ளிà®°ுந்து நாகை வெளியே வருகிà®±ாள்.
பெà®°ுà®®ாள்
என்னப்பா செய்கிà®±ாய்? இவ்வளவு பெà®°ிய குà®´ி தோண்டி இருக்கிà®±ாய்?

தருமன் அவர்களை நிà®®ிà®°்ந்து பாà®°்க்கிà®±ான். பிறகு, மண்வெட்டியை பக்கத்தில் வைத்து விட்டு நிà®±்கிà®±ான்.
தருமன்
பெà®°ிய கதை அய்யா. என் தாத்தா à®’à®°ு à®…à®°ுà®®ையான நூல் எழுதினாà®°ாà®®். அதை எங்கோ புதைத்து விட்டதாகக் கேள்வி. அது தான் தேடுகிà®±ேன்.
வழுதி
அப்படி என்ன நூல் எழுதினாà®°்? காà®® சாத்திà®°à®®ோ?

தருமன் சிà®°ிக்கிà®±ான்.

தருமன்
காà®® சாத்திà®°à®®ாக இருந்தால் இந்நேà®°à®®் இந்தத் தெà®°ு à®®ுà®´ுவதுà®®் தோண்டி இருப்பேன்.

பெà®°ுà®®ாள் சிà®°ிக்கிà®±ான்.

நாகை

நீà®™்கள் அரசரின் படை வீà®°à®°்களா?

பெà®°ுà®®ாள்
à®®ெய்காப்பாளர்கள். ஆபத்துதவிகள் என்à®±ு கேட்டிà®°ுக்கிà®±ீà®°்கள?

நாகை

ஆமாà®®். அரசருக்காக உயிà®°ையே கொடுப்பவர்கள்.

வழுதி
அதே தான்.

நாகை

இவருக்கு கூட அரசாà®™்க வேலை கிடைத்தால் நன்à®±ாக இருக்குà®®்

பெà®°ுà®®ாள்
à®à®©்? இப்போது உன் தொà®´ில் என்ன?

தருமன் நாகையை à®®ுà®±ைக்கிà®±ான்.

நாகை
இவர் சோதிடர்

பெà®°ுà®®ாள்
அட..பிà®°à®®ாதம்.
(வழுதியைக் காட்டி)
இவனுக்கு எப்போது கல்யாணம் ஆகுà®®் சொல்லேன்? எங்கே போனாலுà®®் பெண்களைப் பாà®°்த்து விà®´ிக்கிà®±ான்.

தருமன் சிà®°ித்து விட்டுச் சுà®®்à®®ா இருக்கிà®±ான்.

வழுதி
இரு. அதை விட à®’à®°ு சோதனை. நான் எந்த ஊர்க்காரன் என்à®±ு சொல் பாà®°்க்கலாà®®்?

தருமன் கண்ணை à®®ூடி à®’à®°ு வினாடி யோசிக்கிà®±ான். பிறகு,
தருமன்
தென்காசி, அல்லது அதற்கு à®…à®°ுகில்.

வழுதியுà®®் பெà®°ுà®®ாளுà®®் அவனை ஆச்சரியத்துடன் பாà®°்க்கிà®±ாà®°்கள்.

நாகை
அவர் சொல்வது சரியா?

பெà®°ுà®®ாள்
சரி தான். குà®±்à®±ாலத்தில் குà®°à®™்குகளுடன் திà®°ிந்து கொண்டிà®°ுந்தான்.

வழுதி
சோதிடா, நீ சரியான ஆள் தான். நெல்வேலிக்கு வா. அரசர் சபையில் இடம் இருக்கிறது.

இருவருà®®் குதிà®°ையை நகர்த்திச் செல்கிà®±ாà®°்கள்.

I just finished a feature-length Tamil screenplay. I could not find many resources for Tamil screen writing in the web. So here goes, for people like me, looking to write feature-length screenplays.
Note: I have just started approaching people with the screenplay. I have very little knowledge of marketing a screenplay - informed commenters can help here.

Note 2: I am not going into the details of how to form a film-worth story or how to use imagination. I assume that you can form stories and break it into scenes, with drama and dialog.

Screenplays in general
Screenwriters usually write a "Spec" screenplay (for "speculative"). These scripts are not numbered and do not include production information. We are only talking about spec screenplays here.
Spec screenplays are stories - but they are written in a different format than novels or dramas.
At a high level, a screenplay is narrated in scenes that the viewer sees. Each scene has a heading, "action" and dialog.
At a lower level, these elements of a screenplay have to formatted very specifically (at least in Hollywood).
As an example, take a look at the following scene in one of short stories in this blog:


This same scene, in a screenplay will look like this:

FADE IN:
வெளிப்புறம் - à®’à®°ு காட்டுப் பகுதி - பகல்
பாழடைந்த à®’à®°ு பிரதேசம். பாà®±ைகள் à®…à®™்குà®®ிà®™்குà®®் உருண்டிà®°ுகின்றன. செà®®்மண்ணில் வெயில் தகிக்கிறது. à®…à®™்கங்கே பெà®°ிய மரங்கள். சில இடங்களில் à®®ுள் காடுகள்.
இரண்டு à®®ூன்à®±ு இடங்களில் சில மண்டை ஓடுகள் கிடக்கின்றன.
காட்டுப் பாதையில் à®®ூன்à®±ு பேà®°் நடந்து வருகிà®±ாà®°்கள். à®®ுதலில் à®à®®்பது வயது மதிக்கத்தக்க à®®ுனிவர், விஸ்வாà®®ித்à®°à®°், வருகிà®±ாà®°். அவர் பின்னால் இளம் வாலிபன் à®°ாமன், கையில் வில்லுடன் வருகிà®±ான். அவன் à®®ுதுகில் à®…à®®்புகள் வைக்குà®®் தூணி தெà®°ிகிறது.
கடைசியில் நம் கதாநாயகன், இலக்குவன், வருகிà®±ான். இலக்குவனுக்கு பதினாà®±ு வயதிà®°ுக்குà®®். அவனுà®®் கையில் வில்லுà®®், à®…à®®்புகளுà®®் வைத்திà®°ுக்கிà®±ான்.
à®°ிà®·ி சுà®±்à®±ுà®®ுà®±்à®±ுà®®் பாà®°்த்தவாà®±ே வருகிà®±ாà®°்.
இலக்குவன் மண்டை ஓடுகளைப் பாà®°்க்கிà®±ான். அவன் உடம்பு நடுà®™்குகிறது.
சற்à®±ுத் தள்ளி கோணல்à®®ாணலாக à®’à®°ு எலுà®®்புக் கூடு கிடக்கிறது.
வெளிப்புறம் - காடு – இரவு
à®’à®°ு பெà®°ிய மரத்தின் கிளைகள் தெà®°ிகின்றன. அதன் à®®ேல் கிளைகளில், à®°ாமன், இலக்குவன், விஸ்வாà®®ித்திà®°à®°் à®®ூவருà®®் படுத்திà®°ுக்கிà®±ாà®°்கள்.

You can see the following about this screenplay format:
1. We are only allowed to narrate what is visible on the screen. Thus Ilakkuvan's "thoughts" go away.
2. We need to narrate whatever is relevant to the story and setting.
3. You can also see the distinct elements here - character names (like Ilakkuvan, Viswamiththirar); action, scene headings (வெளிப்புறம் - காடு – இரவு ), and a paranthetical ( அதைக் காட்டி).

We will understand this weird format better, if we know who the screenplay is meant for.
A screenplay is meant for a director's eye. It is NOT meant for a general audience. Although screenplays should be interesting to read and should follow all correct conventions, it is really a communication from the author to the key production staff.
If you understand this, a lot of the specific requirements for formatting make sense. There are very specific rules on how to write, for example,
1. A Series of Shots
2. Flashback
3. Voice Overs
4. Continuous Action and so on.
Please take a moment now to browse through the excellent Internet Movie Script Database. Look through these scripts:
Terminator 2: Judgement Day
The Sixth Sense

(Script writing rules even include the number of inches of margin for the dialog or paranthetical.)
While writing my screenplay, whenever I have questions about writing (say) Flashbacks or even showing Superimposed text, I would think about some movie where such a feature is shown, and then refer to the actual script in imsdb.com.

There are also websites available for screen writing format. Please refer to:
How To Format a Screenplay
How To Write a Screenplay

The following items should be avoided in screenplays:
1. Camera Angles (This is for the director to decide); you can refer to POVs (Point-of-Views) though.
2. Acting guidelines (such as - his shoulders shake while crying; that is for the actor to decide)
3. Specific actors (in the Indian context)
4. Songs or song lyrics (in the Indian context)
5. Music suggestions (such as - a lone violin plays in the background; that is for the music composer to decide)

So the idea is to stick to the story and narrate it visually.
An average Hollywood script has 80-100 scenes. An average Hollywood scripts has around a 100 pages. In Tamil, of course, our movies are longer. The thumb rule is that a page of script is a minute's running time. The actual running time, of course, depends on the mix of action and dialog.

Tamil scriptwriting - Technicalities
In Hollywood, because of the specific scriptwriting requirements, many screen writers use software such as Final Draft. These make the writer's job easier. They take care of the formatting. They even prompt character names when you type the first letter. Some such software are so advanced that they can play a line of dialog back to you as a voice (male/female; tenor etc are adjustable). In other words, you can actually have a "staged reading" right in front of your computer.
Unfortunately, none of these work with Indian languages.
I used Microsoft Word. But I also downloaded Google IME from here. Google IME lets you choose Tamil for input into any editor. All that you have to do is choose Tamil in the toolbar and type in Word. When you type, you type in English and it transliterates into Tamil. The Thaadakaa screenplay above was typed using this method. It has some quirks, but is easy to learn.
Now that we have solved typing in Tamil, how do we manage the screenplay format? The correct way is to use a Microsoft Word Template file. There is a file used by English writers called Screenplay.dot, available for download here. Download this file and make it the template for your script, BEFORE starting to write the script. It has to be adjusted for Tamil.
Make this file your template in Microsoft Word (Tools->Templates and Add-Ins).
When typing the screenplay, keep Format->Styles and Formatting panel open and you can easily use the different formats such as Dialog, Character, Action, Paranthetical and so on.

My method
Of course, this was my first screenplay, but I may as well document the method I used.
I first wrote screen summaries on paper; these were sketches of each scene, with some dialog and description. These summaries were for my purpose and so were not formatted.
Then I expanded these and used Word to type in the scenes in some detail.
Finally I rewrote the scenes and formatting to fit what I wanted. The final action scenes were entirely written in Word.
I must have rewritten different scenes several times.
I faced a problem with dialogs; my story was a historical, set in 500 AD. I had to incorporate both humor and a natural flow in such a setting. I found it took much effort to do that.
Action scenes were very interesting to write. I followed the advice of screen writing gurus - I wrote detailed action with very specific settings, including sword fights.

Copyrighting the Script
First, note that when you write something in paper, it is copyrighted to you automatically, by Indian law. In other words, nobody can take that work and claim that you did NOT copyright it; and therefore they are free to take it. The moment you have a work on paper you get copyright.
But, you still need to get a legal copyright in case someone takes your work and claims THEY wrote it. You can read about the details in this website.
There are three methods of copyrighting. I did two of them. The third one is available only after you are actually part of the film industry.
1. Register with Copyright Authority of India. You have to contact a lawyer or law firm for this. They ask for four printed, spiral-bound copies of the actual work. It costs around Rs.5000. The authority sits in New Delhi and it takes them more than an year to deliver a copyright to you. BUT, you will get a temporary ID within 20 days. That is enough for our purposes.
2. Self-Registration - Go to the post office with a sealed envelope containing a single spiral-bound copy of your work. Send it to yourself by registered post. When you receive the envelope, do NOT open it. Keep it somewhere safe. If you get challenged at some point, you can open the envelope in court and prove that you own the copyright earlier.
3. Registering with the South Indian Film Writers Association - The association performs registrations for members ONLY. You cannot become a member unless you are a part of the film industry. But once you become a part of the industry, this registration is useful.
Do NOT share your work without copyrighting - that is the advice given to me by some contacts.

Marketing in Tamil
As I said initially, I am not really familiar with the methods to get attention on a script in the Tamil film industry.
In Hollywood, the agents take care of marketing your script - therefore you first need to impress the agents. Hollywood production houses rely on effective scripts.
The Tamil industry is getting corporatised right now. Usually that is good for screenwriters. But Tamil directors seem to write their own scripts.
Producers do buy scripts, but the original writer rarely gets credits.
In other words, it is not really clear whom to approach - directors? actors? producers?
Only writers of fame, like Sujatha, Jeyamohan, S.Ramakrishnan - who were already famous fiction writers - seem to be engaged by directors for screenplay writing, with credits. I am sure there are many writers out there, but the industry seems to revolve around directors and actors.
I am planning to approach a couple of directors. Let us see how that goes.

An year back, there was an accident in Adyar, Chennai. A couple traveling by bike at 10:30 in the night were run over by a speeding lorry.
The couple were married just over an year earlier; and had left their baby at the parents and gone to visit a temple or church.
The next morning I was in the waiting area of a local hospital when I overheard an young doctor and a nurse talking about this. The doctor said, "So they went at 10 in the night to a temple, leaving the baby. How stupid are they?"
The nurse agreed.
Do we expect people to be run over after 10 PM in the night? Of course not. But this pattern was familiar to me. The doctor and nurse were blaming the victim.
I have come across the blame-the-victim characteristic a lot when discussing politics; but also more generally in life in India. I have also come across it, to a lesser extent, in conservative writing in the United States.
A couple of years back, when race attacks were going on in Australia, against Indians, I frequently saw this play out. A letter in the magazine "Week" blamed Indians for not "assimilating" in Australian culture. Some blamed Indians for talking in local language in public. I wrote a detailed analysis of this behavior here.

Of course, blaming the victim is not new to women all over the world. They almost always get blamed for eve-teasing or rapes. Usually they are accused of having provoked men into such behavior.

Why is there a tendency to blame the victim when something bad happens to people? This is particularly important in India. In our road accidents, pedestrians get blamed almost all the time. Plus we have the "aren't we all corrupt?", "aren't we all racists?" crowd always blaming the victim implicitly.

The Just World Theory

In the 1960s, Melvin J.Lerner, professor of Social Psychology at the University of Waterloo, performed a set of experiments out of which came the "Just World Hyposthesis" or the "Just World Theory".
Lerner's findings, later expanded, show that human beings have the "need to believe in a just world" in-built into their psyche. It develops as a part of normal child rearing and every human being will have it.
What does this mean?
While growing up, we are taught good and bad behavior. We are taught to distinguish between them by a system of rewards and punishments. This enforces a belief in us, as we grow into adulthood, that the world is an environment full of justice. People get what they deserve and deserve what they get. That idea permeates into us.

But, of course, the real world is far from just. Just the number of varieties of personalities precludes a guarantee of justice.
Therefore, when we see something that violates our belief (in a just world), we can only resolve the conflict between
a) what is reality and
b) what is our innate belief
by looking for some way to justify the unjust scene before us.
For example, when we hear about a child getting hit while crossing a road, our trust in a just world is violated. Our mind resolves that by one of the following methods:
a) Blaming the child's parents or the child herself for crossing without proper attention
b) Trying to imagine how we can stop such traffic accidents and thus building an assurance in our mind that we can create a just world
c) By the "separated world" mechanism - we tell ourselves that this happens in some kind of parallel world.

(There are actually 9 different ways in which we try to resolve the conflict, as listed by Lerner)

Now option b, if we act on it, is of course, the healthiest. It improves society overall.
But most people who are conservative or authoritarian or over-religious have been found to go with option a - blaming the victim.
In other words, the predominant tendency in conservative societies such as India is to blame the victim.

Thus the doctor and nurse who were discussing the accident of an young couple were actually shocked by the injustice of happy lives extinguished by a careless driver. But they had the need to believe in a just world. They resolved this by blaming the couple's choice of taking a bike at 10:30 PM.

This has implications for a lot of our public debates in India. We hear about unjust accidents caused by badly designed roads and neighborhoods. Almost every person who drives a bike in India must have met with some accident, minor to serious. We hear about normal people, who are killed or maimed by drunken driving or just reckless driving
Every time, we have to be careful never to blame the victim - for traveling without a helmet, or crossing a city road, or going out in the night. The real villains are the people who drive without respect for pedestrians; and the people who designed these killer roads with no spaces for pedestrians.

(Edited to fix link to Sainath's article, on Debojyoti's comment below)
This post addresses a few wrong arguments against the Lokpal process. Many of these are talking points I found circulating in the web. Some of these are also opinions of P.Sainath - the Magsaysay award winner and The Hindu rural affairs editor - who has criticised the Jan Lokpal process in speeches and in an article in The Hindu.

My first article on Lokpal and the IAC movement is here. It has some commentary on Sainath's video speech.

Have Anna Hazare and others worked outside the legislative process?
Argument:Anna Hazare, by his tactics such as fasting, have worked against the electoral process. They have blackmailed the government to include themselves in the legislative process

My response: Nobody has taken away the role of Parliament in passing legislation. The IAC movement or Mr.Hazare himself have not said that they will pass a bill and that should be the law of the land.
Parliament should pass a bill on Lokpal - what Mr.Hazare and others have argued is that Parliament should not pass the draft bill submitted in 2010. Instead they have suggested a different set of provisions for a Jan Lokpal bill.
Is this entirely unnatural or unprecedented? In other words, is it unprecedented for Parliament to consider a law that takes input from non-elected people?
The answer is no. It is neither unprecedented nor unnatural. The much-celebrated Right To Information (RTI) bill was actually lobbied and pushed for by activists. Just last year, the government shelved the plans for GM (Genetically Modified) crops based on feedback from "self-appointed" activists and lobby groups.
This is why the hue and cry about Anna Hazare and others "bypassing" the process is surprising. Do people seriously believe that the laws passed by Parliament on regulating healthcare, education or mining are exclusively created by legislators - without major input from industry leaders or activists? Every law that deals with industry regulation IS being written in consultation with industry leaders.
Thus, the controversy about Anna and IAC creating their own process is ill-founded.

Are Anna Hazare and others self-appointed?
Argument: Who said civil society can be represented by Anna Hazare and the India Against Corruption movement? Who decides that these people are representatives of the common people? Only the elected legislators in Parliament are representatives of the people - not self-appointed leaders such as Anna Hazare.
My Response: This question is a very critical one. It is not an attack on Anna or IAC. The general idea seems to be that the electorate has chosen their legislators. Given that, what authority do Anna and others have to "represent the people"?
The answer is, of course, that feedback on legislation in a Parliamentary democracy can come throughout the law making process. Anna and others need not represent everyone, or even a majority in the nation - all that matters is that they have the right to organize a protest and make their voices heard. Nobody can deny them that right. They have the right to lobby for their cause.
Secondly, they actually did have an alternative bill; and legitimate criticism of the
government bill. Therefore, their "interference" in the law-making process was a pretty serious, legitimate effort.
Thirdly, let us not forget that Nelson Mandela, Martin Luther King Jr., or Aan Suu Kyi are all "self-appointed" representatives. It is not as if they were elected figures.

Why have a law when people can vote out corrupt administrations
Argument: Sainath says that people have now voted in the recent state elections. That is the real way to influence policy
My Response:
In any society there needs to be a way to influence (non-violently) the course of laws towards justice. Voting in elections is just ONE way of such influence.
Sainath, in his Hindu article, says that the people in different states voted in the recent elections, and that is how people can influence policy or take action against corruption. This is a profoundly misguided way of thinking about a democracy, both theoretically and practically.
Even in theory, a democracy allows free speech and free association precisely to encourage political activity at all times. People have different non-violent tools to choose and to engage in political activity. Should we all vote once in 5 years and then forget about whatever our representatives do in those 5 years? That is a pretty useless view of democracy. I would say this even if our representatives are all doing their jobs well.
Practically, of course, what Sainath says is laughable. He has been spending the past 10 years challenging the government on farmers' suicides. His whole point was that
governments in the state and center were actively adopting policies that CAUSED the suicides. How did these policies happen when people continued to vote in elections?
The answer is that no country in the world has the kind of perfect political system where we can leave our elected representatives without vigilance. Definitely not India.
The Indian Parliament gave us TADA; POTA; the constitutional amendment that has now lead to forcing everyone to be fingerprinted(Aadhaar or UID scheme). The Parliament gave us the very regressive Information Technology Act of 2010.
People should pay more attention to what the legislators are upto; and protest in case they try to pass a regressive law. That is a vital role - in fact, it is a much more vital role than voting. Voting is over-hyped.

Why should the Prime Minister be brought under Lokpal? He will get subjected to frivolous charges
Argument: The IAC movement and the government now differ on bringing the PM under the Lokpal. Bringing the PM under Lokpal will lead to filing frivolous charges against him/her. It will also lead to influencing foreign policy and national security issues
My Response: I frankly do not understand this argument. We are a British-style parliamentary democracy, with a Prime Minister. We are not an American style democracy. The Prime Minister does not have any special powers that other ministers lack. In other words, if we are ok with having a cabinet rank minister being investigated by Lokpal, then how is the PM any different?
The above argument may make sense in the United States, where the President is the Head of State. In India, the PM is not the Head of State. There is no special theoretical reason why a PM should be excluded, while a central cabinet minster is included.
If people said that ALL cabinet ministers should be excluded, then that we can argue about. But that is not what people are saying. They seem to think the PM has some special status.



Existing laws are enough to tackle corruption
Argument: The Prevention of Corruption Act and other such acts are adequate to prosecute corrupt public officials. Why do we need new laws? We need existing laws to be implemented well
My Response:This argument is very well addressed in the IAC website.
First, the Lokpal is about a process; not just punishment details.
Secondly, existing laws ARE inadequate. There are several reasons for this - one is that CBI's anti-corruption wing actually reports to the Prime Minister. Therefore it has no way to investigate corruption against the ruling party's wishes.
What the Lokpal bill does is, it sets up an independently funded co-equal branch of government. It makes political influence much more unlikely.

The government, its interlocutors and even some well-meaning citizens have muddied the waters about the Jan Lokpal bill. I urge everyone to go through the IAC website and read the actual draft law. It is a critical first move to control corruption.

There is a dilemma in my home. Prasanna is two now; and we should be putting him in school in an year.
As a part of his fun education we have been buying cds of rhymes.
The Tamil rhymes are a lot of fun. Buzzers' "Kuzhandhai Paattu" - I is one of the best CDs I have listened. Very good songs and animation. You can watch a couple of them at the end of this post.
Me and my wife like the Tamil rhymes - they are very innocent; takes us back to our own childhood.







These are, of course, written recently. When I was growing up, my mom had a set of older rhymes:



We all love these, but we have a problem - the schools have interviews while admitting to KG. The interviews may involve reciting rhymes. Apparently, English rhymes are preferred.
So we got a cd full of English rhymes.
I am sure these all have meaning going back to Queen Elizabeth I, but they make no sense to an Indian and his kid.

Humpty Dumpty sat on a wall
Humpty Dumpty had a big fall
All the kings horses and all the kings men
could not put together Humpty Dumpty again

I am sure this has some meaning for English men, but you should watch the video. It shows Humpty Dumpty, with a human face, falling down and just breaking apart into pieces. The king's mean try to piece him together again. It looks like a horror movie.



The complicated interpretation is in wikipedia here.
I cannot be teaching my kid about tax policy in 17th century England. All that he sees is Jack breaking his "crown" whatever that means.

Then some of the rhymes are plain nonsensical:



WTF??



Ok, that is a new way to kill a cat.



Cruelty to senior citizens

I am not comparing the "West" and the "East". These obviously make a lot of sense for them. But, why should my kid be learning these? Of all the things, why should my kid learn:


I have never seen any blue eyed kid in India.

I am not nit-picking. It is annoying that the schools push us in a direction of meaningless English worship.
I do not like "Sloka" classes in schools either. Making the kids talk in English all day and then having them attend sloka classes seems pretty stupid.
But it seems like I have no choice. I am trying to teach the kid "Humpty Dumpty" without being scared myself.

[ http://www.youtube.com/embed/xPQDhyr8HUQ ]

There was an article in rediff.com here, a few days back. Titled "Tamizh voter did not punish the DMK. Here is why", it was written by Mr.N.Gopalaswami (a former Election Commissioner of Tamil Nadu) and Praveen Chakravarty.
The article got a lot of comments and I realized its popularity when a friend mentioned it to me in a meeting. I had myself written a comment to that article, buried somewhere - I had argued that the authors were wrong.

This is an important talking point - and we have to be careful about it. What the authors purport to prove is that in spite of the coverage of the corruption cases against A.Raja and evidence of DMK involvement in the 2G scam, the people who vote for DMK continue to do so. But from that, they jump to the conclusion that the TN electorate has not punished the DMK. In other words, corruption is not a big issue in people's minds. Implicitly, being corrupt does not seem to be punished by the electorate.
This is a very serious result, if true.
I decided to do check the numbers myself and analyze the results. This post is a description of that.

The Authors' argument

In 2006 TN assembly elections, the authors say, of every 100 people in a constituency that had a DMK candidate, 46 voted for the DMK.
In 2011, 42 voted for the DMK.
Therefore only 3 people swung away from the DMK; and this is a very small percentage. The authors argue that the election results wound up the way they did, with a massive ADMK win, only because of the alliance between DMDK and ADMK.

Adjusted Vote Share vs Total Vote Share

Here are the links to the wikipedia pages on 2006 TN assembly elections and 2011 assembly elections.

You will see in the bottom of the page, a table with the final breakup of votes. You will see a column called "Vote %" and another called "Adj Vote %".
The DMK's vote percent in 2006 was 26.5%. In other words, out of 100 people who voted in that elections, only 26 voted for DMK.
The DMK's vote percent in 2011 was 22.4%. Out of 100 people, 22 voted for DMK.
This means that 4 voters swung away from DMK in 2011. But what is more important, this 4 as a percentage of DMK voters is 20%.
So 20% of former DMK voters did not vote again for DMK. That is a pretty significant percentage.

But where did the authors of that article come up with the numbers 46 and 42?
They used the NEXT column called "Adj vote %". They used the adjusted vote share, which is the average of the vote shares per constituency.
I think the total vote share is more important than the adjusted vote share. By the total vote share 20% of DMK voters swung away. By Adjusted, less than 10% swung away. I think this is a pretty significant difference.

But let us assume we use adjusted vote shares. All that it means is that the voters of DMK continued to vote for it. That does NOT mean (as the authors imply) that Tamil Nadu electorate had not punished the DMK - people who did not vote the last time, and new voters may have opted for the opposite party, as I will show below.

Swing in favor of ADMK

In 2006, the total vote share of the ADMK was 32.6%.
In 2011, it was 38.4%.
In other words, 6 voters out of 100 swung towards ADMK. The authors have simply not counted this as a reaction against DMK. But, in an almost two party system like Tamil Nadu, the swing in favor matters.

Absolute Numbers
Most importantly, the voting percentage in 2006 was 70%. In 2011 it was 78%. This jump means that the total number of voters who voted for ADMK went up from 10.7 lakhs to 14.1 lakhs. While those who voted for DMK went down from 8.7 lakhs to 8.2 lakhs. Part of this has to do with lesser number of constituencies the DMK competed in (130 in 2006; 119 in 2011). But the difference is just 11 seats. That cannot account for their voters number not even going up with the increased electorate's size (Total votes were 32.9 lakhs in 2006;36.7 lakhs in 2011).

In conclusion, I would say the DMK WAS punished by the Tamil Nadu electorate. I think people are smart enough to realize when they are being conned.